این دو سه روزه که بیشتر به زمان اثاث کشی نزدیکی می شویم بحثهایی با همسر عزیز داشته ایم در باب مستقل شدن که می خواهيم بنویسيم تا یادمان باشد و حساب پشیمانی ها از دستمان درنرود.  

و نمی خواهيم بنویسيم ،  چون آزارمان می دهد مرور دوباره آنها .......

هرچه هست باید تغییراتی در رفتار صادقانه خود بدهيم که حتي اگر در قرن بيست و يك باشيم  باز هم آن افکار ایرانی در جان مردانمان چنان ریشه دار است که با کوچکترین تلنگری می شوند همان مرد دگم سنتی.  

هرچند که لباس روشنفکری را به عاریه بر تن داشته باشند اين رجال فخيمه  .

 

پي نوشت : حال خوشي نداريم از اين همه يكرنگي و صداقت بيهوده اي كه با همگان و خانواده داريم بدون ذره اي عاقبت انديشي و سياست بازي كه ظاهراً لازمه اين روزگار است و ما از آن غافليم .

و در يك كلام دنيايي را كه در ذهن خودم براي خودم ساخته بودم ، از دست دادم .